Aleviler, Hz. Muhammed’in hakka yürümesinden sonra Müslümanlara önderlik etmesi gereken kisilerin Ehlibeyt soyundan olmalari gerektigine inanirlar. Buna kaynak olarak ta Kuran-i Kerim’in Azhap Suresi 33. Ayeti gösterirler. Bu Ayet söyle: “Ey Ehlibeyt Allah sizden her türlü pisligi, suçu gidermek ve sizi tertemiz bir hale getirmek diler.” Bu Ayetin anlami, Ehlibeytin dogustan ari oldugu bu anlamda da imamligin Ehlibeytin soyundan gelen kisilerin hakki oldugudur. Bilindigi gibi Ehlibeyt, Peygamberin ailesidir, soyudur. Peygamberin soyu da, yani Ehlibeyt Hz. Ali kanaliyla devam etmektedir. Dolayisiyla önderlik (halifelik) Hz. Ali ve çocuklarinin hakkiydi. Ama maalesef birakin Ehlibeytin imamligini, ortada müthis bir Ehlibeyt düsmanligi vardi. Bu düsmanlik aslinda biçimde Ehlibeyteydi. Bu düsmanligin asil hedefi Islamdi. Çünkü bu düsmanligi gelistirenler Cahilliye döneminin azili putperestleriydiler. Bu düsmanligin sonuçlari günümüze kadar da devam etmektedir. Bu düsmanlik öyle bir hal aldi ki, basta Hz. Ali olmak üzere bütün soyu büyük zulümler gördü. Ve on ikinci Imam Mehdi’nin disinda digerleri genellikle zehirlenerek sehit edildiler. Hiç biri vadesiyle hakka yürümemistir.

On iki Imamlarin Alevilikte çok büyük bir anlami vardir ve Aleviler ibadetlerinde her zaman on iki Imamlara bagliliklarini dile getirip onlari anarlar. Kisaca belirtmek gerekirse; on iki Imamlar –bir bütün olarak- Aleviligin temel yapi taslarindadir. Bunlara ek olarak Aleviler on ikinci Imam Mehdi’nin bir gün gelip kendilerini kurtaracagina inanirlar.